Skarżenie w przedszkolu

Czasami małe dzieci skarżą się swoim nauczycielom na zachowanie swoich rówieśników. Często bardzo przejmują się panującymi w grupie zasadami. Gdy małe dziecko zauważy, że inne dziecko łamie zasady, może sądzić, że należy poinformować o tym nauczyciela. Dzieci mogą nie znać różnicy pomiędzy skarżeniem, a informowaniem. Nauczyciele mogą pomóc im ją zrozumieć.

Różnica pomiędzy skarżeniem a alarmowaniem

• Skarżenie to zgłaszanie niewłaściwego zachowania rówieśnika w bezpiecznych okolicznościach, gdy dziecko będące świadkiem takiego zachowania może samo rozwiązać problem albo go zignorować.
• Alarmowanie to zwracanie uwagi dorosłych na niebezpieczne sytuacje lub sytuacje, w których dziecko potrzebuje pomocy.

Dorośli pokazują różnice pomiędzy skarżeniem, a alarmowaniem

Nauczyciele i opiekunowie edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej mogą celowo nauczyć małe dzieci różnicy pomiędzy skarżeniem a alarmowaniem, przedstawiając konkretne przykłady sytuacji, w których zaalarmowanie dorosłego o niebezpiecznej sytuacji jest konieczne, oraz takich, gdy skarżenie na temat danego zdarzenia jest niepotrzebne.

Przykłady należy powtarzać, aby małe dzieci nauczyły się różnic pomiędzy alarmowanie, a skarżeniem. W nauczaniu tych pojęć w szkole mogą przydać się następujące strategie:

• Wykorzystuj zabawę z podziałem na role, aby demonstrować typowe interakcje między dziećmi. W trakcie zabawy ucz słów, wyrażeń i strategii służących do rozwiązywania konfliktów.
• Stwórz klasowy album ze zdjęciami dzieci i krótkimi opisami tego, co można zrobić lub powiedzieć, gdy podczas interakcji w grupie pojawią się problemy. Album powinien być dostępny w kąciku czytelnika, aby dzieci miały do niego swobodny dostęp.
• Uzgodnij wraz z dziećmi niewerbalny sygnał, który będzie im przypominał, że w przypadku konfliktu z rówieśnikiem mogą sobie poradzić bez skarżenia.
• Spróbuj strategii określanej jako zmiana punktu widzenia, przedstawiając dany konflikt w pozytywnym świetle. Może być to przydatne w sytuacji, gdy dziecko zapewnia sobie uwagę dorosłego przy pomocy skarżenia. Taka strategia może pomóc dziecku, które skarży, znaleźć sposób na tworzenie pozytywnych interakcji z rówieśnikami. Na przykład, gdy Kendi skarży się nauczycielowi, że Marta nie posprzątała klocków w obszarze zabaw, nauczyciel może zmienić jej punkt widzenia, komplementując pomoc z jej strony. Może powiedzieć: „Kendi, zauważyłaś, że Marta potrzebuje pomocy z posprzątaniem klocków. Wiem, że jako jej przyjaciółka bardzo chętnie jej pomożesz”.

Wykorzystaj klasową stronę internetową, aplikację do komunikacji, newslettery oraz spotkania z rodzicami, aby informować rodziny o strategiach radzenia sobie ze skarżeniem w domu. Gdy dzieci rosną, nabierają nowych umiejętności społecznych i emocjonalnych, które pomagają im rozwiązywać konflikty z rówieśnikami. Kształtowanie świadomości tych kwestii należy rozpocząć w przedszkolu, gdy dzieci po raz pierwszy spotykają się z zasadami i oczekiwaniami obowiązującymi w grupie.