Komunikowanie się z rodzicami: “On nie zachowuje się tak w domu”

Linda gryzie inne dzieci w klasie. Niegrzeczne uwagi Natana psują humor innym dzieciom. Jednakże rodzice wydają się zdumieni, kiedy oświadczasz im, że chcesz pomóc ich dziecku lepiej odnajdywać się w szkole. „To nie brzmi jak nasze dziecko!”. Jeżeli takie reakcje rodziców wydają ci się znajome, poniżej znajdziesz parę wskazówek pomocnych w rozmowach z rodzicami, kiedy mówią: „Ona tego nie robi w domu!”

Uwierz rodzicom! Dziecko może zachowywać się tak tylko w szkole!

• Pamiętaj o tym, że w nowym otoczeniu dziecko jest narażone na stres z powodu kontaktu z nieznajomymi osobami, miejscami i nowym rozkładem dnia.
• Nie zapominaj, że nawet dzieci obeznane z twoim programem mogą w dalszym ciągu potrzebować więcej czasu na nauczenie się prawidłowych zachowań w kontakcie z osobami, nie będącymi członkami ich rodziny.
• Zaakceptuj fakt, że rodzice mogą poczuć się zagubieni. Poproś ich o zastanowienie się, co może być przyczyną określonych, kłopotliwych zachowań ich dziecka.

Obserwuj uważnie dziecko. Zapisuj swoje obserwacje

• Bądź konkretny: co dokładnie robi Natan? Co on mówi? Zanotuj kiedy, z kim i jakiego rodzaju kłopotliwe sytaucje zdarzają się między Natanem i innymi dziećmi. Zwróć uwagę, co jeszcze dzieje się w tym czasie w klasie.
• Pokaż swoje notatki rodzicom dziecka, dbając o prywatność innych dzieci z klasy. Poproś rodziców, aby powiedzieli ci, co oni o tym myślą.
• Pamiętaj, żeby podkreślać zarówno i pozytywne, jak i negatywne zachowania dziecka.

Zaproś rodziców do obserwowania ich dziecka w klasie

• Spraw, aby rodzice mieli szansę zobaczenia problematycznego zachowania ich dziecka. Zapytaj się ich potem, co o tym myślą. 
• Pamiętaj, że rodzice będą bardziej skłonni do pomocy, kiedy zauważą, że to zachowanie przeszkadza dziecku w nawiązywaniu przyjaźni z innymi dziećmi lub po prostu w nauce.

Pozostań w kontakcie z rodziną

• Powiedz rodzicom, że doceniasz ich obserwacje na temat ich dziecka. Okaż swoją gotowość na aktywne uczestnictwo rodziców w procesie adaptacji ich dziecka do nowych warunków w szkole. Wyraź pewność, że ich dziecko może zdobyć bardziej przydatne umiejętności interakcji z innymi dziećmi.
• Razem z rodzicami zrób plan, co robić, kiedy dziecko zacznie się niewłaściwie zachowywać. Poproś znowu rodziców o ich sugestie. Powiedz rodzicom jakie są twoje cele: „Chcemy nauczyć Lindę, jak można okazywać swoje uczucia bez konieczności gryzienia. Kiedy ona przestanie gryźć inne dzieci, te przestaną się jej bać, jak będzie chciała się z nimi bawić”.
• Zapewnij rodziców, że będziesz ich informować o postępach w zachowaniu ich dziecka. Spytaj się, czy woleliby zostać z tobą w kontakcie telefonicznym, czy może emailowym albo listownym. Pamiętaj o podtrzymywaniu tego kontaktu.
• Pamiętaj, że rodzice mogą być zawstydzeni rozmową o zachowaniu ich dziecka. Zapewnij ich, że nie winisz ich za to, co dziecko robi. Twoim celem jest współpraca z nimi i pomoc dziecku.